Met mijn dochter Emma ging ik naar Valentina. Een middelbare en een jonge moeder zijn wij, dát wel. Maar we hadden er zin in! In een verrassende voorstelling werden wij meegenomen in de ervaringen van een Niet Moeder.

En ja hoor, licht uit, spot aan, daar stónd ze, nou ja, daar bewoóg ze, één bonk energie en uitgelatenheid bewegend op het podium. Een vrouw vol met leven, al klinkt dat tegenstrijdig in dit geval.

Openhartig, geestig, meeslepend, droevig, gelaten, gekscherend, ironiserend, eigenlijk alle stemmingen werden uitgebeeld en bij het publiek ingebeeld. Herkenbaar ook voor wel-moeders die dit meemaken met niet-moeders, en ook een wake up call voor de on-vanzelfsprekendheid van een vrouw als wel moeder.

Het is knap dat Caroline dit gevoelig liggende onderwerp zowel luchtig als bewogen met het publiek deelt, waarbij haar overwegingen, observaties en bevindingen het publiek tot nadenken aanzet. En tevens onderhoudt met een met humor, zelfspot, scherpe observaties en ook een ondergrondse droefheid gespeelde eenakter.

Quinta Holthuis